ҰЛЫ ЖЕҢІСКЕ 72 жыл! Ұрпақтар ұмытпайды!

45-тің 9-шы майы — ТОЛЫҚ МАҒЫНАДАҒЫ АДАМШЫЛЫҚТЫҢ ЖЕҢІСІ

Жер — дүниені дір сілкінткен соғыс өртінің сөнгеніне биыл 72 жыл толып отыр. Елімізге зор ауыртпалықтар әкелген Ұлы Отан соғысының зардабы тимеген шаңырақ жоқ десе де болады.
Бұл соғыстағы жеңісте қазақ халқы талай боздақтарынан айырылды. Әкелеріміз бен ағаларымыз қан майданда толарсақтан саз кешіп, жанкешті қаһармандылығымен басқа ұлттар алдында өздерінің ерлігін көрсете білді. Бабалар ерлігін елдігін «Мәңгі» етпекке ұмтылған жаңа буын-жас ұрпақ №92 Махатма Ганди атындағы мамандандырылған лицей қабырғасында еске алып, қаран есіл ерлер рухына тағзым етті. Бүгінгі мәдениет пен ғылым майданында бой емес, ой жарстыру керектігі, тәуелсіздікке барар жолда қаншалықты қуат қажет болса, бейбіт күннің ашық аспанына бұлт үйрілтпей тұрақты болу үшін де соншалықты қайрат-күрес қажеттілігі тереңінен түсіндірілді. Соғыс жағдайынан эпизодтар сахналанып, оқ пен от шарпыған түнекті кездерден көрініс беретін ән-би шырқалып-ырғалды.
Сол сұрапыл соғыстың алғашқы сәттерінен — ақ, қазақстандық жауынгерлер Бөгенбай мен Қабанбайдың, Наурызбай мен Райымбектің, Махамбет пен Исатайдың ұрпақтарына лайық ұрыс салды. Ажалда қасқайып қарсы тұрған қаһармандарды басқалар еріксіз мойындауға мәжбүр болды. Бауыржан мен Төлеген, Нүркен мен Талғат, Рақымжан мен Қасым, шығыстың қос жұлдыздары Әлия, Хиуаз бен Мәншүк сынды ерлер халқының батыр екендігі жайында кеңінен өнегелік әңгімелер қозғалды.
Жастық шақтың жалындаған шағын толарсақтан саз кеше жүріп, Отан деген ұлы сезім үшін кеуделерін оққа төсеп, Жеңіс күнін жақындатуға жұмсаған Ұлы Отан соғысының жауынгерлері үшін мамырдың 9 — ы өліп — тірілген күнмен бірдей. Қаншама боздақ бұған жете алмай, қыршынынан қиылды. Жеткендерінің алды бүгін тоқсаннан асқан, соңы сексеннің сеңгіріне шыққан ақ жаулықты әжелер мен аталар.
Жас ұрпақ сіздердің алдарыңызда борышты. Олар сіздер қасық қандарыңыз қалғанша күресіп, жаудан аман — есен қалған бейбітшілік құнының баға жеткізгісіз қымбат екендігін біліп, оның өмір бойы аялап өтеді.
Жеңістен соң қаншама арман мен үміт ұрыс даласында жер бауырлап қалды. Әр жеңістен соң ананың көзінен аққан гауһар тамшы омырауда қақ болып қатты. Жеңіс осылай келгендігі, қырманға суырылған әр дән аталардың жауға қарсы кезенген қаруына оқ болып енгені, бәрі де қымбат. Кейінгі ұрпаққа қолмен нұсқап, «әне, Отан үшін от кешкен аталар, соған ұқсап бақ!» деп айта алатын кезеңдеміз. Сол үшін де бақыттымыз!

                

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *